Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018 15:42

Το Μπουρούκι

«Έχουμε γεμίσει μπουρούκια.», «φέρε μου αυτό το μπουρούκι», «αυτό το μπουρούκι δεν έχει καπάκι;». Το μπουρούκι και το ντουλάπι με τα μπουρούκια στην κουζίνα, χρόνια συνδεδεμένο με παιδικές αναμνήσεις. Το ξύλινο συρταρωτό ντουλάπι που χώραγε όλα τα κατά κόσμον τάπερ, με τα καπάκια τους, κατσαρόλες, τηγάνια, πιατέλες πλαστικές. Και φυσικά πλειοψηφία στο ντουλάπι είχαν τα μπουρούκια και τα μπουρουκάκια. Στρογγυλά, τετράγωνα, σε όλα τα χρώματα, συνήθως πλαστικά, περίμεναν υπομονετικά στο ντουλάπι να χρησιμοποιηθούν σα μεταφορείς του μαγειρεμένου φαγητού μετά το μεσημεριανό με καλεσμένους σπίτι, ημέρα ως επί το πλείστον Κυριακή. Το μπουρούκι έβγαινε από το ντουλάπι πάντα την πιο ακατάλληλη στιγμή, όταν οι καλεσμένοι ήταν πια στην πόρτα ντυμένοι κι έτοιμοι να φύγουν. Εις ανάμνηση των κυριακάτικων μεσημεριανών, σήμερα έχω το δικό μου μικρό ντουλάπι με μπουρούκια κι έχω ξεκινήσει τη δικιά μου συλλογή, με μεγάλη ποικιλία σε χρώματα και υλικά. Εγώ έχω και κάτι πήλινα, κάτι γυάλινα, όλα μαζί ατάκτως ερριμένα μέσα στο ντουλαπάκι που ούτε κατά διάνοια δεν πλησιάζει τη μεγαλοπρέπεια του συρταρωτού ντουλαπιού. Τι να κάνεις ένεκα η κρίση και τα ικεα. Όταν ξεθάβω κανένα μπουρούκι από κει για να το χρησιμοποιήσω, αναπόφευκτα ξεπηδάει η μυρωδιά του μαγειρεμένου φαγητού στο φούρνο, συνήθως κρέας με πατάτες και το κυριακάτικο απομεσήμερο παρελαύνει βιαστικό, φορτωμένο τις απελπισμένες δεκοχτούρες που κρώζουν δεκαοκτώ στους ώμους του, χωρίς να μπορεί να πάρει ούτε μια σιέστα σε μια Αθήνα που δε γνωρίζει τι θα πει παύση, Κυριακή, ή γιορτή.

Διαβάστηκε 556 φορές
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Ντεκαντανς Κοχύλια »