Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2018 15:27

Ο κύριος Κρίτων Κριτικός

Γενικά υπάρχει μιαν αόρατη παγίδα, παγίδα του εαυτού, κι αυτή είναι η ύπαρξη του θεοσκότεινου κριτή που βρίσκεται στα τάρταρα του εγώ σου και κάθε φορά που κάνεις κάτι, σου κουνάει το δάχτυλο και σου λέει «μπορούσες και καλύτερα! Δεν ήταν αρκετό!». Το ονομα του δικού μου είναι κος Κρίτων Κριτικός, είναι κάτισχνος, κάθεται σε μια σιδερένια πανύψηλη καρέκλα γεμάτη αιχμηρά τσιγκέλια και φοράει μαύρα ρούχα, γάντια κομμένα στα δάχτυλα και μαύρο υμίψηλο καπέλο. Στα παγωμένα κοκαλιάρικα χέρια του χαϊδεύει ένα μπαστούνι. Εσύ λοιπόν επειδή με τα χρόνια τον έχεις συνηθίσει τον δικό σου κύριο Κρίτωνα Κριτικό, κι έχεις συμφιλιωθεί με την ανυπόφορη ύπαρξη του, τον έχεις υπόψιν σε κάθε σου ενέργεια, και βάζεις λίγη προσπάθεια παραπάνω. Γιατί ξέρεις ότι σε βλέπει. Ότι θα υψώσει την υστερική, ξερή και στριγγή φωνή του να σε κράξει πριν καν το πρώτο σου στραβοπάτημα. Ακόμα χειρότερα ότι μπορεί να σε προγκήξει με το μυτερό σα βελόνα μπαστούνι του. Τι κάνεις λοιπόν; Επιχειρείς να τον παραμυθιάσεις. Μια πρεζούλα Υπερβολή, μια χούφτα Στόμφο και να τελειώνουμε. Επειδή ο κύριος Κ. Κριτικός εργάζεται ακατάπαυστα, κάποιες φορες είναι κουρασμένος και δεν διακρίνει καλά. Οπότε εκείνες τις φορες τη σκαπουλάρεις. Το δυστύχημα είναι ότι στο τέλος της μέρας ακόμα κι αν αυτός παραμιλάει κάτι ασυναρτησίες σκίζοντας κάτι κουρελόχαρτα χωρίς να απευθύνεται σε σένα, εσυ ξέρεις ότι παρότι τη γλίτωσες από αυτόν, παράτησες έξω από τα συστατικά της συνταγής την Ειλικρίνειά σου. Οποία ειρωνία! Σα να έβαλες τα μακαρόνια να βράσουν στο αναμένο μάτι και να ξεχνάς το νερό.

Διαβάστηκε 276 φορές
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Είναι Μεσοπόλεμος Αλέξη Το Μπουφάν »