Πέμπτη, 06 Δεκεμβρίου 2018 15:20

Είναι Μεσοπόλεμος Αλέξη

Για πολλούς ο μεσοπόλεμος είναι μια εποχή πλημμυρισμένη από όμορφες κύριες με εξτραβαγκαντ καρέ και άσπρες πέρλες, που χορεύουν σε μοντέρνους ζυγούς ρυθμούς, κυρίους με μονοκλ και σκαλιστό ρολόι με αλυσιδίτσα, χαριτωμένες πλακιώτικες κιθάρες, ελαφρά της Βέμπο και της Δανάης, βεγγέρες με κεριά και πιάνο, άμαξες και αυστηρούς οικογενειακούς περιπάτους, πλακιώτικη ρετσίνα και τα ολάνθιστα ποιήματα των ζωντανών τότε ποιητών της δεκαετίας του ‘30. Στο δικό μου κεφάλι, ο μεσοπόλεμος σαν τελος της αχανούς και μαγικής προπολεμικής περιόδου, είναι και η εποχή που ζει και περπατά αθηναϊκά στεσοκακα ο Αντωνάκης Νταλγκάς, με τη διμάνικη κιθάρα στην πλάτη, στο δρόμο του για κεντρικό ξενοδοχείο που θα ηχογραφούσε μαζί με τον Αντώνη Αμιράλη το Μανέ της Καληνυχτιάς. Λίγο παραδίπλα η Ρόζα φουλ μπαντ και αισθησιακή εμφανίζεται στο κοσμικό κέντρο Ταΰγετος της οδού Δώρου. Είναι η ίδια εποχή που ο περιπλανώμενος και ξεχασμένος μπουζουξής Φρατζέσκος Ζουριδακης στριμώχτηκε μια ωραία πρωία του ‘36 στο θάλαμο ενός από τα νέα στούντιο κι ηχογράφησε το Νταχτήρι, ενώ πια ο Μάρκος με την τετράδα του έχουν ήδη λανσάρει τραγούδια όπως το καντονε Σταύρο και παίζουνε σε όλη την Ελλάδα τουρ σε μικρά πάλκα για το φτωχόκοσμο. Είναι η εποχή των χωμάτινων δρόμων, της παραγκας και του τραχανά, ανάσα μεταξύ πολέμων, οικονομικής κρίσης, και κυβερνητικών συνθηκών που χαράσσουν αόρατα νέα σύνορα στους χάρτες. Κυρίως είναι η εποχή που γεννιόσουν και ενηλικιωνόσουν νωρίς για να προλάβεις κυρίως να μην πεθάνεις σε ένα κόσμο ασταθή και γεμάτο οβάλ γωνίες. Ο γερό διαολος γελάει και μου γυρίζει το νου στο σήμερα. 2018. Σήμερα κλείνουν δέκα χρόνια από την 6.12.08, όταν πυροβολήθηκε ο Αλέξης Γρηγορόπουλος στα Εξαρχεια από την αστυνομία. Αυτός γεννήθηκε και δεν ενηλικιώθηκε ποτέ, 15 χρονω παιδί. Ενηλικίωσε κατά κάποιο τρόπο πολλούς από μας όμως, και μας έφερε αντιμέτωπους με τα χαλίκια της ασφάλτου και τον πόνο με αμετάκλητο τρόπο.
Παρατήρησα τη γενιά μου να ενηλικιώνεται αργά. Μένουμε παιδιά καιρό, με διάφορους τρόπους. Έχουμε ίσως μια ευκαιρια παραπάνω από κείνους τους παλιούς. Η βεβαιότητα νομίζω σηκώνει άνετα κι ένα «;» στο τέλος. Επαναδιατυπώνοντας: έχουμε ίσως μια ευκαιρία παραπάνω από κείνους τους παλιούς; Δεν ξέρω, αλήθεια. Ξύνοντας με το νύχι τη γυαλιστερή ζελατίνα που χωρίζει τις δεκαετίες, δε βλέπω γραμμική εξέλιξη, παρά μόνο παράλληλες ζωές, που κολυμπάνε αέναα σε ένα απέραντο καζάνι.

Διαβάστηκε 256 φορές