Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2019 15:46

Βραχιολάκια

Τι όμορφα και τακτοποιημένα που φαντάζουν τα χαρτιά των απλήρωτων λογαριασμών! Αφράτα παχουλά φρέσκο εκτυπωμένα χαρτιά, κλεισμένα με τάξη στον ορθογώνιο φάκελο, τοποθετημένα στο γραμματοκιβώτιο. Τους παίρνεις στο χέρι, μπαίνεις στο ασανσέρ και ασυναίσθητα κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη. Από μέσα σε κοιτα με μυστήριο βλέμμα που δεν μπορεις να ψυχολογησεις αυτός, ένας υπεύθυνος ενήλικος, που με το ένα χέρι κρατάει τα ψώνια, και το άλλο, μπρος στο στήθος σα να ‘ταν ανθοδέσμη, τους φακέλους. Μπαίνεις στο σπιτι και τους αφήνεις στο τραπέζι της εισόδου μαζί με τα κλειδιά. Μετά το φαγητό ξαπλώνεις και κλείνεις για λίγο τα μάτια. Ξυπνάς από το κρύο κι ένα πόνο στους καρπούς που δυναμώνει ολοένα. Γυρνάς τα μάτια να τους δεις και ανακαλύπτεις με τρόμο ότι τα χέρια σου είναι δεμένα με ένα μεγάλο κομματι αλυσίδα, που τα σφίγγει τόσο, που σε λίγο φλέβες θα πεταχτούν απέξω. Γύρω σου οι φακελοι, διασκορπισμένοι στο πάτωμα σε χίλια δυο ξεσκίδια. Φέρνεις τα χέρια σου στο πρόσωπο να δεις καλύτερα, ενόσω οι καρποί σου καίγονται και βλεπεις καθαρά πάνω στο σίδερο γράμματα και αριθμούς. «Λογαριασμός μηνών Σεπτεμβρίου - Δεκεμβρίου..............», «Ημερομηνία λήξης τρέχοντος λογαριασμού.............». Έχεις αντιληφθεί πια ότι πρέπει να σηκωθείς το γρηγορότερο και να σώσεις τα χέρια σου. Είναι αργά, οι τράπεζες έχουν κλείσει. Οι αλυσίδες σφίγγουν και βαραινουν με αργό ρυθμό όλο και περισσότερο και μέχρι να φτάσεις στο κρεβάτι έχουν γίνει ένας τεράστιος σιδερένιος μπόγος, που μπλέκεται γύρω από όλο σου το σώμα και πληθαίνει πάνω στην πλάτη σου. Τη νύχτα δε βλεπεις όνειρα. Ούτε καν εφιάλτες. Ο μπόγος απλώνεται παντού γύρω σου και συ παλευεις να αναπνεύσεις μέσα από τις χαραμάδες της αλυσίδας. Δε θες ούτε ενήλικος να σαι πια, ούτε υπεύθυνος, μόνο να αναπνεύσεις. Την επόμενη σηκώνεσαι, και παλεύεις να κατέβεις το νωρίτερο στην τραπεζα. Στο ασανσέρ, μπορεις να δεις μόνο την κόρη του ματιού σου μέσα από τα σίδερα, ενώ όλο το πρωινό έχει φύγει μέχρι να συρθεις στην τραπεζα. Φτάνεις στο ταμείο και επιτελους πληρώνεις. Ως δια μαγείας, ο σιδερενιος μπόγος συρρικνώνεται μέσα σε δέκα λεπτά, και στο τέλος το μόνο που μένει είναι δυο όμορφα σιδερένια σκαλιστά βραχιολάκια στους καρπούς και οι κοκκινίλες από το σφίξιμο στο δέρμα. Στα παπουτσια σου μπροστά, τα άχρηστα πια χαρτιά των εξοφληθέντων λογαριασμών. Ακόμα ψάχνω το κλιπ που ανοίγει τα βραχιόλια, να τα βγάλω.

Διαβάστηκε 247 φορές
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Το Νταχτήρι Αι συνθήκαι »